” เดี๋ยวนี้เด็กมัธยมเขามีฝึกงานกันเเล้วหรอ? “

” เดี๋ยวนี้เด็กมัธยมเขามีฝึกงานกันเเล้วหรอ? ”
เป็นคำถามที่พี่ๆ Happening Magazine ถาม เมื่อเจอกันวันเเรกของการฝึกงาน และหยามักจะตอบรับคำถามนั้นว่า “ค่ะ” ด้วยรอยยิ้มเสมอพร้อมอธิบายเพิ่มเติมสักหน่อยว่าเรามาทำอะไรบ้าง “หนูชื่อปั้นหยาค่ะ หยามาเป็นเงาตามอาชีพที่หยาชอบค่ะ มาดูว่าเขาทำอะไร ใช้ชีวิตยังไง หยาอยากเป็น Graphic designerค่ะ ถ้าพี่ๆมีอะไรให้หยาทำก็บอกได้เลยนะคะ ยินดีฮะ ขอฝากเนื้อฝากตัวด้วยค่ะ 😀

การฝึกงานเริ่มต้นด้วยรอยยิ้ม และการต้อนรับอย่างอบอุ่นจากพี่ๆ บรรยากาศแบบนี้ทำให้หยาพร้อมที่จะลุยกับการเป็น “เงาตามงาน” ในครั้งนี้อย่างเต็มที่ค่ะ
พี่ที่หยาไปเป็นเงา ชื่อ พี่ก๊อง ค่ะ เป็น Art director ของ Happening มีหน้าที่ทำหนังสือให้สวย น่าอ่าน ออกแบบstyleของนิตยาสาร เเละทำ Graphic ด้วย ถือว่าเป็นตำแหน่งที่สำคัญเลยที่เดียว
บรรยากาศการทำงานของ Happening เป็นไปอย่างน่ารักค่ะ พื้นที่ออฟฟิศที่ไม่กว้างและห่างเหินเกินไปที่จะถามไถ่สารทุกข์สุขดิบกัน คุยเล่น เเลกเปลี่ยนประสบการณ์ในชีวิตประจำวัน สร้างสีสันให้ชีวิตคนทำงานออฟฟิศ

ตอนบ่ายพี่ๆนัดประชุมกัน พอบ่าย 2 ทุกคนก็มารวมตัวกันตรงกลางห้อง พี่วิภว์ หัวหน้ากองบรรณาธิการ เปิดประเด็นให้ทุกคนออกไอเดีย ปรึกษากันเรื่องงาน มีช่วงจริงจังบ้าง เฮฮาบ้าง หยาฟังอยู่ก็(แอบ)หัวเราะตามไปด้วยเลยค่ะ ระหว่างการฝึกงานพี่ๆน่ารักมากๆ เป็นกันเอง และให้โอกาสหยาในหลายๆเรื่อง พี่ก๊องให้โอกาสหยาวาด symbol ที่จะใช้ในเล่มต่อไป ช่วงเเรกหยาไม่ชินกับเม้าส์ปากกาแต่วาดไปเรื่อยๆก็ดีขึ้น งานที่ออกมาอาจจะไม่สมบูรณ์แบบนัก เเต่หยาก็ดีใจมาก ที่ได้เป็นส่วนหนึ่งของเล่มนิตยสาร
มีอยู่ 2 วัน ที่หยาได้ติดตามพี่ก๊องไปสัมภาษณ์และเก็บภาพของนิตยาสารเล่มต่อไป หยารู้สึกสนุก และโชคดีมากที่ได้รับประสบการณ์แบบนี้ บทสัมภาษณ์หลายๆตอนสร้างแรงบันดาลใจในชีวิตให้หยา ภาพหลายๆภาพ งานหลายๆงาน ทำให้หยาเกิดฉ้นทะ เกิดไอเดียที่จะทำงานต่อไปค่ะ

โดยปกติเเล้วหยาเป็นคนคิดมากค่ะ คิดเยอะ คิดเล็กคิดน้อย อยากทำให้ทุกอย่างออกมาดีและถูกต้องตามที่คาดไว้ ซึ่งมันเป็นปัญหากับการทำงานของหยา แต่การได้มาเป็น ‘เงา’ ในครั้งนี้ช่วยปรับความคิดของหยา ทำให้หยาได้เรียนรู้ว่า สิ่งที่ยิ่งใหญ่หรือดูสมบูรณ์แบบ อาจไม่ได้เกิดจากความคิดที่ซับซ้อนหรือสิ่งยุ่งยากอะไร เเต่หากเกิดจากความเรียบง่าย ความรู้สึกที่ดี ฉันทะที่ดี รวมไปถึงการลองผิดถูก ค่อยตรวจดูอยู่เสมอ ก็ทำให้เรามีความสุขกับงานที่เราทำ โดยไม่ต้องคิดเยอะเกินไปจนปวดหัว ฉะนั้นการที่จะเป็นนักออกแบบที่ดีได้ เราต้องกล้าตัดสินใจ อย่าเสียดาย ให้เก็บความลังเล สงสัยไว้ เเล้วลงมือทดลอง ผลจะออกมาเป็นยังไงให้เก็บเป็นบทเรียนและคำตอบของการทำงานในอนาคต ค่อยๆฝึกวิธีคิดอย่างสม่ำเสมอ อีกทักษะชีวิตที่สำคัญ คือความอดทนต่อความกดดันและความไม่ชอบ หลายครั้งที่จะต้องเจองานที่เราไม่อยากทำ หรืองานที่จำกัดความคิดตัวเอง จึงเกิดความรู้สึกไม่ดีกับงานก็ต้องอดทนทำต่อ และยังความกดดันด้วยเวลาบวกกับภาระหน้าที่ หากทำออกมาไม่สวย ไม่ถูกใจยอดขายหรือความพอใจของลูกค้าก็อาจจะไม่ดี ให้เราคิดว่ามันเป็นสิ่งที่เหนือการควบคุม หากเราทำดีเเล้ว ก็จงรักษาความดีนั้นต่อไป

หยาอยากขอบคุณพี่ๆHappening ทั้งพี่วิภว์และครูหยกที่ให้โอกาสหยาได้เข้ามาเป็นเงาในออฟฟิศ พี่ก๊องที่ถึงเเม้ทำงานอยู่ ก็จะค่อยตอบคำถามหยาเสมอ ขอบคุณพี่ใบหม่อน พี่จ๊ะเอ๋ พี่เปิ้ล พี่เก่ง พี่ส้ม พี่ป้อ พี่เบส พี่ปุ้ม พี่หญิงที่คอยดูแล ถามไถ่ค่ะ ทุกคนตลกมาก ปล่อยมุขกัน หยาหัวเราะท้องเเข็งเลยค่ะ คิดถึงนะคะ ไว้เจอกันอีกค่ะ

สุดท้ายที่ขาดไปไม่ได้ หยาขอขอบคุณคุณครูทุกท่านที่ทำให้ ประสบการณ์ดีๆครั้งนี้เกิดขึ้น ขอบคุณครูเเจ๊ด ครูประจำวิชา เเกะสลักชีวิต ที่ตั้งใจช่วยหยาแกะชีวิตตัวเองให้ชัดเจนยิ่งขึ้น ช่วยให้คำปรึกษา ติดต่อประสานงานให้ คุณครูมด ครูประจำชั้นที่น่ารัก ค่อยถามไถ่ ห่วงใยหยาเสมอ และคุณครูทุกท่านอีกครั้งที่คอยให้กำลังใจหยา เเละเชื่อมั่นในตัวหยามาตลอดค่ะ

บทความ ภาพ : เขมศิริ ลีกุลพิทักษ์ ปั้นหยา

วิชาบูรณาการเด็ดดอกไม้สะเทือนถึงดวงดาว”แกะสลักชีวิต”

 

” เดี๋ยวนี้เด็กมัธยมเขามีฝึกงานกันเเล้วหรอ? “